ماه رمضان امسال هم با تمام خوبی ها وشاید هم باتمام سختی
هایش، رفته رفته به پایان نزدیک می شودو دیگربارنسخه ای ازعملکردمان دراین عالم
فانی به پرونده ی اعمالمان نزد خدا اضافه می شود.
آب های روان وغذاهای گران درطول روز، ازجلوی چشمان حسرت
بارمان می گذرد ولی حتی، اجازه ی میل مثقالی ازآنراهم نداریم...
چه شب ها که درضیافت افطار،شیرینی کنارهم بودن راتجربه می کنیم
وچه روزها که بازبانی خشکیده به تمنای کسب درهمی روزی،غرق دراین عالم مادی هستیموآرامش
راازخودسلب کرده ایم وشایداگرذکرآیه ی«الابذکرالله تطمئن القلوب»* نباشد باجرعه ای آب گوارا،عطش تشنگی خودراخاموش می
کنیم وشایدهم درصددتقلیدازسجایای مولایمان علی(علیه
السلام) هستیم که اوهمدرد وهمدل مستضعفان بود. و باز شاید، با آغوشی باز به
سرکوب نفسی می رویم که آتش خشمش به جهت رهاکردنش ازبندمادیات به افق زبانه می کشد
وهم اوست که هماره به دنبال وسوسه کردن به شکستن این عهد وپیمان با خدا است.
آری اینگونه است خلوت بنده ومعبودش،خلوتی سراسراز عشق وعطش
که به گفته ی فخرشعرا؛
هرکه دراین بزم مقرب تر است جام بلا بیشترشمیدهند
[جوادظفری فر ] روزخوش،
طاعات قبول
*قرآن
کریم،رعد28 [آگاه باش که بایادخدادلها آرامش می یابد]
|